Papa’s infarct | part 2

In de eerste paar dagen zagen we kleine vooruitgang. Hij begon ons beter te herkennen en hij werd meer bewust van de situatie. In het begin kon hij je aankijken zonder enig teken van herkenning, maar we hadden het gevoel dat hij ons toch weer begon te herkennen. Als je een mens in de ogen kijkt zie je daar meestal een soort persoonlijkheid in. Die persoonlijkheid leek terug te komen. Hij probeerde zelfs een soort grapjes te maken om ons gerust te stellen. We konden niet echt met elkaar praten, maar ik zag wel weer dat hij er was.

Tijdens een afspraak met de dokter kregen we een scan te zien die precies aangaf welk deel van papa’s hersenen beschadigd waren. Ik kan amper in woorden uitdrukken hoe schokkend dit was. De scan gaf duidelijk aan dat we niet te veel hoop moesten hebben op herstel. Wij zijn geen dokter, maar de afbeelding die wij te zien kregen liet zien dat bijna de helft van z’n hersenen kapot waren. Gelukkig kregen we te horen dat de overgebleven hersenen vaak functies van het andere deel kunnen overnemen, of dat in dit geval ook zo was zou in de eerste maanden van de revalidatie moeten blijken. Als er in deze tijd geen functies terugkomen is er ook geen hoop op herstel in de toekomst. Het ligt een beetje in de aard van mij en mijn familie om direct vrij ondernemend te zijn. Vandaar dat we direct probeerden oplossingen te vinden voor de nieuwe situatie. We begonnen te kijken naar verschillende revalidatiecentra, geregelden advies qua verbouwingen binnen het huis en zochten meteen uit waar papa de best mogelijke zorg kon kijken. We deden zelfs een poging om ‘bewust’ om te gaan met het verdriet van ons verlies. Inmiddels kan ik zeggen dat je dit niet kan plannen en dat het verdriet en de verwerking zich niet laten sturen. Het komt wanneer het komt en het kost gewoon tijd. Het vreemde met een verlies in een situatie als deze is dat je rouwt om een verlies terwijl dat persoon nog wel in leven is.

Helaas leek het herstel na een paar dagen minder snel te gaan met het herstel. Het ging voor ons gevoel zelfs minder goed. Als we binnenkwamen kregen we vrij weinig reactie.  Toen we probeerde met hem te praten kregen we hier en daar “ja” of “nee” maar papa leek er geen zin in te hebben. Ik kon dat best begrijpen aangezien hij veel te verwerken had en ik kan me voorstellen dat je dan af en toe even alleen wil zijn. Toch leek het steeds meer achteruit te gaan en dat was volgens de artsen zorgelijk. Het bleek dat we nog niet uit de gevarenzone waren.

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s