Papa’s infarct | part 1

De dingen die men schrijft over wat ze echt hebben meegemaakt of hebben gezien zijn vaak een stuk echter dan de dingen die je uit tweede hand omschrijft. Daarom dacht ik dat het misschien heel waardevol kon zijn om mijn verhaal van het herseninfarct van mijn vader te vertellen. Inmiddels is het ruim een jaar geleden dat mijn moeder mij belde met het nieuws dat mijn vader een ernstig infarct had gehad en op de intensive care lag. Ik ben altijd heel close geweest met mijn ouders en met mijn zusje. Eind 2014 ben ik op kamers gaan wonen in Utrecht, maar ik ging nog altijd met veel plezier naar huis. Het gevoel van ouders die onvoorwaardelijk achter je staan is zo krachtig. Als alles goed gaat vergeet je vaak hoe veel geluk je hebt met deze dingen. Mijn vader was altijd heel betrokken bij het leven van mij en m’n zus. Hij vertelde het ons niet vaak maar we wisten hoe trots hij was.

Toen ik die ochtend een appje van mijn moeder had met de vraag of ik haar zo snel mogelijk wilde bellen  voelde ik al dat er iets goed fout was. In alle eerlijkheid had ik verwacht dat er iets was gebeurd met opa of oma. Dat zijn toch de mensen waarvan je weet dat je ze in de nabije toekomst kan verliezen. Ik lag nog in bed toen ik mijn moeder voor het eerst probeerde te bereiken. Tot mijn grote frustratie kreeg ik mijn moeder niet te pakken, achteraf vanwege de slechte verbinding in het AMC, dus belde ik mijn zusje. Zij probeerde mij net te vertellen dat er iets was met papa toen mn moeder me eindelijk terug belde. Zo kreeg ik anderhalf uur later pas te horen dat papa die nacht een CVA had gehad. Je weet nooit van tevoren hoe je reageert na zo’n bericht. Nadat ik had opgehangen ben ik eerst intens huilen uitgebarsten, het voelde oprecht alsof de grond onder mijn voeten was weggezakt. Vervolgens heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben ik direct richting het station gegaan. Op dat soort momenten wil ik graag dicht bij mijn familie zijn.

Eenmaal thuis hoorde ik het hele verhaal voor het eerst van mama en besefte ik pas echt wat er was gebeurd en wat dit eventueel zou betekenen voor de toekomst. Ik heb snel wat ontbeten en vervolgens zijn we met z’n drieën naar het AMC gereden. Het is natuurlijk vreselijk om je vader zo te zien. Hij was onrustig, maar leek met ons te willen communiceren. Het was moeilijk om te begrijpen wat hij wilde zeggen, aangezien hij alleen maar “overeenkomst” zei, maar het was duidelijk dat hij van alles probeerde duidelijk te maken. Langzaam werd duidelijk dat dit geen klein infarct was geweest en dat we rekening moesten houden met behoorlijk wat schade. Het infarct zat in de linker hersenhelft dus naast de afasie (taalstoornis) was de rechterhelft van zijn lichaam volledig verlamd. Je weet dan niet wat je moet zeggen of doen. Ik ben vervolgens op de gang gaan zitten om te wachten tot er meer nieuws kwam. Het voelde allemaal heel onwerkelijk. Na een paar uur gingen we maar naar huis om te eten en douchen, maar onze dagen werden die tijd gevuld met heen en weer rijden naar het ziekenhuis. Een paar uur op bezoek, dan doe je de nodige dingen en zodra dat klaar is ga je weer terug. Terwijl ik daarvoor nog gewoon college’s volgde en vriendinnen zag was dat alles plots allemaal stopgezet. Je leeft in een soort waas met alleen nog het verdriet en de zorgen over de toekomst. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s